Persoonlijke Verantwoordelijkheid


Volgend blog
Vorig blog

Sinds april 2016 schrijf ik maandelijks mee aan onderwerpen die algemeen zijn op de pagina Hartgeschreven.nl

Hartgeschreven is een initiatief van twaalf bloggers van verschillende geloofsrichtingen en levensovertuigingen.
Hier op deze blog schrijven maandelijks een christen, een moslim, een boeddhist, een spiritualist, een moslim geïnspireerd door de Soefi filosofie, een jood, een levenskunstenaar, een atheïst, een spirituele storyteller, een vrije geest, een zichzelf herontdekkende ziel en een gastschrijver, over een onderwerp dat om de beurt wordt uitgekozen.
Ieder geeft zijn of haar visie op het gekozen onderwerp vanuit zijn of haar geloofs- of levensovertuiging.

Yvonne Alefs

Het volgende onderwerp waar ik over schreef was Persoonlijke Verantwoordelijkheid. Je kunt het hieronder lezen.

Persoonlijke verantwoordelijkheid

Lang geleden dacht ik dat ik me aan moest passen aan wat mijn ouders van mij wilden. Aan wat de maatschappij van mij wilde. Wat vrienden en vriendinnen wilden. Wat mijn man wilde of wat mijn kinderen wilden. Ik had geen keus. Zo ging het. (En dacht dat dat zo hoorde.) Ik was het gewend vanuit mijn jeugd.

Mijn ouders gingen een bepaalde weg en ik volgde. Van persoonlijke verantwoordelijkheid had ik nog nooit gehoord! Als ik een afslagje links of rechts nader wilde bekijken werd ik vriendelijk verzocht terug te keren naar de ‘Hoofdweg’ en als ik dat niet snel genoeg deed, dan zorgden zij er toch wel voor dat ik op de ‘Hoofdweg’ terugkeerde. Ik paste me aan, maar die afslagen langs de ‘Hoofdweg’ waren toch wel erg aantrekkelijk. Zo liet ik dan ook weten dat ik het niet eens was met de ‘Hoofdweg’ die zij kozen. Maar helaas, er was geen discussie over mogelijk. Als zo’n moment voorviel, werd er dus van mij verwacht dat ik me aanpaste en luisterde. Deed ik dat niet, dan voldeed ik niet aan de verwachting en was men teleurgesteld: de verantwoordelijkheid voor hun geluk lag bij mij, ik bracht hen teleurstelling.

Verwachtingen lagen hoog door de jaren. Ook bij een eerdere baas van me, in een winkel destijds. “Lachen meisje” zei hij…. dat was nodig voor de klanten. Wie mij een beetje kent weet dat lachen op commando toen al helemaal niet op mijn weg lag 😉 Er werd veel gepraat in de winkel. Over Piet en Marie, en over ach, had je dat niet gehoord? Nou, dat zit zus en zo… Zodra de volgende klant binnenkwam ging het verhaal meteen over naar de ander. Ik deed er niet aan mee… en zo lag de ‘schuld’ bij mij. Ik was verantwoordelijk voor het niet voldoen aan de verwachtingen van mijn werkgever waardoor hij niet tevreden was. Hij legde de verantwoordelijkheid van zijn welbevinden bij mij neer. (Noot: Ik begrijp dat je als werkgever verwachtingen hebt/mag hebben van je werknemer. Het gaat maar om het voorbeeld.)

Dit zijn een paar voorbeelden voor mij, van het leggen van verantwoordelijkheid bij de ander. Door de jaren heen zag ik dat ik zelf verantwoordelijk was voor wie ik ben en wat ik doe. Ik liet mijn verwachting naar anderen zoetjesaan varen. Stapje voor stapje, want wat was het confronterend dat ik inzicht kreeg, bewust werd van de dingen die ik in het verleden ook een ander aan had gedaan. Ik had ook de verwachting bij de ander neergelegd: ik doe dit voor jou en stiekem hoop/verwacht ik dat jij dat ook voor mij doet… In de realiteit werkte het nooit en werd ik altijd teleurgesteld. Ik had (vaak ongevraagd) veel tijd en energie in de ander gestoken en dat deed de ander dan niet voor mij terug. Het was een aangeleerde overtuiging. Ik had het patroon van huis uit meegekregen.

Inmiddels weet ik dat het voor mij niet meer werkt. Ik heb bewust gekozen voor persoonlijke verantwoordelijkheid. In mijn vorige bijdrage over “Zelfliefde” heb ik al een tipje van de sluier opgelicht. Het zesde principe van het spiritualisme – ik behandel de ander zoals ik ook graag behandeld wil worden – dat gaat me steeds beter af. Als ik iets in de ander zie wat mij raakt, dan probeer ik het te bekijken van een afstandje. Wat is het wat er met mij gebeurt? Waarom raakt mij dit? Wat heb ik te helen en te leren van deze situatie?

DAT IS NIET ALTIJD EENVOUDIG, DE ‘OORZAAK’ BIJ MIJZELF NEERLEGGEN EN PUZZELEN. SOMS WIL IK OOK ‘GEWOON’ BOOS ZIJN EN DE ‘SCHULD’ BIJ DE ANDER LEGGEN, MAAR IK WEET DAT IK DAARMEE OOK MACHT WEGGEEF. DE MACHT OM MIJN EIGEN STUKJE GROND TE VERZORGEN. MIJN EIGEN STUKJE, MIJN EIGEN “ZIJN”.

Als ik het namelijk zelf niet goed verzorg, dan doet iemand anders dat wel. Een prachtig nummer van Within Temptation zegt het helemaal:

Stand my ground
I won’t give in
No more denying
I’ve gotta face it
Won’t close my eyes and hide the truth inside
If I don’t make it, someone else will Stand my ground

Als ik namelijk mijn ogen sluit en mijn persoonlijke verantwoordelijkheid niet draag, dan ga ik aan mijn eigen “Zijn” voorbij. Dan leg ik mijn verantwoordelijkheid in de handen van anderen, waar ik geen grip op heb. Ik kan nu niet en nooit niet, de ander controleren. Ik weet dus ook nooit zeker hoe een reactie van de ander zal zijn, in welke situatie dan ook. Ik heb het gewoon niet in de hand. Ik weet niet wat de ander denkt, voelt, beweegt. Ik kan er over nadenken, een verwachting van maken, maar de kans dat dingen dan uitpakken zoals ik dat graag zou willen (of had verwacht) is niet heel groot. Ik geef mijn touwtjes uit handen.

Ook in moeilijke situaties ben ik persoonlijk verantwoordelijk. Altijd heb ik een keuze. Hoe ga ik om met wat er nu op mijn weg ligt? Welke richting zal ik op gaan? Ik kies ervoor om bewust te zijn, te voelen, te doorleven. En waar ik het in het begin nog lastig en confronterend vond, besef ik steeds meer dat ik met het nemen van mijn eigen persoonlijke verantwoordelijkheid eigenlijk zo vrij ben als een vogel. Ik verwacht niks. Ik ga er open in. Ik krijg de mooiste mensen op mijn pad, ik mag de prachtigste dingen beleven, ervaren, voelen.

Bewust zijn is voor mij onlosmakelijk verbonden met persoonlijke verantwoordelijkheid. De dichter Rumi heeft een prachtig gedicht dat “The Guesthouse” heet. Daarin staat 1 zin die in mijn geheugen gegrift staat: “Some momentary awareness comes as an unexpected visitor”. Bewustzijn is mijn huidige drijvende kracht. Het was er, zomaar, ineens. Als een donderslag bij heldere hemel. Het maakt dat ik persoonlijk verantwoordelijk kan zijn in alles wie ik ben en in alles wat ik doe. Ik zit aan het roer van mijn boot. Ik moet roeien, ik moet sturen. Ik mag roeien, ik mag sturen, ik mag kiezen. Ik ben persoonlijk verantwoordelijk voor waar mijn bootje heen gaat!

Ik kan ook heerlijk stilliggen. Dan drijf ik mee stroomafwaarts en stuur soms een klein beetje bij. De weg van de minste weerstand volgend, zoals het water van de rivier stroomt naar de zee.

Als ik van niemand iets hoef te verwachten, alleen maar van mijzelf.. tjonge..

Vrij als de wind…

Gaab van Hall

Bron: De link naar het artikel zelf op Hartgeschreven: Persoonlijke Verantwoordelijkheid

Bedankt voor het lezen.

Hartegroet,

Gaab

Volgend blog
Vorig blog

Leave a comment