Traditie


Volgend blog
Vorig blog

Sinds april 2016 schrijf ik maandelijks mee aan onderwerpen die algemeen zijn op de pagina Hartgeschreven.nl

Hartgeschreven is een initiatief van bloggers van verschillende geloofsrichtingen en levensovertuigingen.
Hier op deze blog schrijven maandelijks een christen, een moslim, een boeddhist, een spiritualist, een moslim geïnspireerd door de Soefi filosofie, een jood, een levenskunstenaar, een atheïst, een spirituele storyteller, een vrije geest, een zichzelf herontdekkende ziel en een gastschrijver, over een onderwerp dat om de beurt wordt uitgekozen.
Ieder geeft zijn of haar visie op het gekozen onderwerp vanuit zijn of haar geloofs- of levensovertuiging.

Yvonne Alefs

Het volgende onderwerp waar ik over schreef was Traditie. Je kunt het hieronder lezen.

Traditie is voor mij een woord dat uitdrukt: langdurige gebruiken die zonder wijzigingen jaar op jaar op dezelfde wijze worden uitgevoerd. Dat kan kerkelijk zijn, dat kan een jaarlijks feest zijn, dat kan een gebruik in een familie zijn: het heeft vele mogelijkheden. Hier bij ons in het dorp is er een schutterij die elk jaar kermis viert. De traditie: een schutter (lid van de vereniging) schiet op een vogel om de hoogste prijs: het koningschap. Vervolgens mag hij zich een jaar lang koning van de schutterij noemen. Een traditie die inmiddels meer dan 110 jaar bestaat.

Soms worden tradities afgeschaft om later weer in ere te worden hersteld. Hier in het buurdorp was er zo een: een processie van de RK kerk. Wegens gebrek aan belangstelling werd het afgeschaft. Tot een aantal jaren later er toch weer mensen zijn die de traditie in ere herstellen.

Ik hecht zelf niet zo aan tradities. Het voelde vaak als verplichting voor me. Tegenwoordig hoef ik er niet meer aan mee te doen (mijn man was jarenlang lid van het bestuur van de schutterij) en dat vind ik prima. Ik mis het ook niet.

In de wijze waarop wij met overledenen omgaan vind ik ook veel traditie. Vaak is er een dienst, in welke vorm dan ook. Een opgebaarde overledene, een avondwake, een begrafenis of crematie.

VOOR ELK GELOOF OF GEEN GELOOF ZIJN ER ANDERE TRADITIES. VOOR MIJ MAG DAAR EEN TRADITIE AAN TOEGEVOEGD WORDEN: HET CONTACT MET HET HIERNAMAALS.

Ik geloof dat wij oneindige energie zijn. We laten als we overlijden, wel ons stoffelijk achter, maar onze energie blijft voortbestaan. Ons bewustzijn. Al onze gebreken qua ziektes en dergelijke laten we met ons stoffelijk achter. We worden als bewustzijn direct opgenomen in het niet fysieke. In het oneindige. Daar waar we hier op aarde, als we wel een lichaam hebben, altijd een onderdeel van zijn gebleven. We zijn nog steeds wie we zijn, alleen hebben we geen lichaam meer. Maar we kunnen nog steeds communiceren. Door middel van gevoelens, een teken, een tekst, een bericht, een lied dat onder de aandacht van de dierbaren op aarde wordt gebracht. Velen van ons zijn zich niet bewust van de tekens, of geloven er niet in. Dat mag natuurlijk. Voor mij is het echter een onomstreden waarheid waar ik volledig in geloof.

Hoe heerlijk is het, als je, nadat je geliefde/dierbare overleden is, je nog vragen kunt stellen en antwoorden kunt krijgen. Dat er een teken komt, je een gevoel mag ontvangen dat de ander nog altijd bij je is.

Het derde principe van het Spiritualisme zegt onder andere:
Citaat (Bron: Spiritualist Church Amersfoort)

Spiritualisten geloven in een leven na de dood en de mogelijkheid van communicatie tussen deze en de Geestelijke wereld.  Dit kan rechtstreeks, of via een medium. Dit is niet bovennatuurlijk maar een normale activiteit. Fysiek overleden familieleden en vrienden maken van deze gelegenheid gebruik om te bewijzen dat zij nog steeds betrokken zijn bij het welzijn van hun dierbaren.”

Voor mij mag het ontdekken van deze mogelijkheden een traditie worden. Ik gun het elke nabestaande om te mogen ervaren om nog contact te kunnen en mogen hebben met hun overleden dierbaren. Om écht te beleven dat ze er nog zijn. Om het verdriet te verzachten. Om te voelen dat hun liefde nog steeds aanwezig is, en voortleeft. Omdat het bewustzijn niet is overleden, maar oneindig is. Dat ook de liefde dus oneindig doorgaat, omdat je het in het aardse leven samen hebt mogen delen. Maar ook dat je ineens de liefde kunt voelen en ervaren, die er in het aardse leven juist niet heeft kunnen zijn, om welke reden dan ook. Pure positieve energie delen samen, zodat de rouw draaglijk kan worden en de aandacht van het verdriet richting de liefde kan en mag verschuiven, dat de achtergeblevenen zo hun weg kunnen vervolgen in de wetenschap dat ze nooit alleen zijn.

Het lijkt mij een prachtige aanvulling op onze bestaande rituelen en tradities.

 

Gaab van Hall

Bron: De link naar het artikel zelf op Hartgeschreven: Traditie

Bedankt voor het lezen.

Hartegroet,

Gaab

Volgend blog
Vorig blog

Comments (2)