Zelfbeschikking


Volgend blog
Vorig blog

Sinds april 2016 schrijf ik maandelijks mee aan onderwerpen die algemeen zijn op de pagina Hartgeschreven.nl

Hartgeschreven is een initiatief van twaalf bloggers van verschillende geloofsrichtingen en levensovertuigingen.
Hier op deze blog schrijven maandelijks een christen, een moslim, een boeddhist, een spiritualist, een moslim geïnspireerd door de Soefi filosofie, een jood, een levenskunstenaar, een atheïst, een spirituele storyteller, een vrije geest, een zichzelf herontdekkende ziel en een gastschrijver, over een onderwerp dat om de beurt wordt uitgekozen.
Ieder geeft zijn of haar visie op het gekozen onderwerp vanuit zijn of haar geloofs- of levensovertuiging.

Yvonne Alefs

Het eerste onderwerp waar ik over schreef was Zelfbeschikking. Je kunt het hieronder lezen.

Zelfbeschikking

Voor mij is zelfbeschikking een optie. Iets wat je echt zelf zou mogen beslissen en eventueel uitvoeren. Ik kan me voorstellen dat als je echt niet meer verder wilt, dat er een einde aan je leven hier mag komen.

Zo had mijn man een tante… een allerliefste dame die gelukkig getrouwd was. Helaas hebben zij nooit geen kinderen mogen krijgen. Dat vonden ze erg verdrietig. De zus van deze dame woonde bij hen in. Zo overleed eerst haar man en een jaar of vier later haar zus. Haar zicht liep erg achteruit, en ze vond het maar niks, dat alleen leven. De jaren verstreken en voor haar duurde de dagen steeds langer. Wensend dat ze weer bij haar man en haar zus mocht zijn.

Veertien lange jaren na het overlijden van haar man was het dan eindelijk zo ver: na een ruime periode van vier maanden verblijf in een hospice sloot deze tante haar ogen voor het laatst, op de hoge leeftijd van drieënnegentig jaar. Als het aan haar had gelegen, had ze niet zo lang verlangend uitgekeken naar het weerzien met haar man en zus. Echter voor haar was zelfbeschikking niet wat paste in haar levensstijl. Ik had het haar van harte gegund..

Bij dieren is het vanzelfsprekend dat ze uit hun lijden verlost mogen worden. Dat maakten we onlangs zelf mee toen we een shetlandpony van drieëntwintig jaar moesten laten inslapen omdat het niet wenselijk was haar lijden te verlengen. Waarom kan het dan ineens wel? En ja, ook daar komt altijd wel een (dieren)arts aan te pas.

IK DENK DAN OOK DAT ALS JE ZELF WELOVERWOGEN EEN BESLUIT KUNT MAKEN DAT JE HET LEVEN WILT EINDIGEN OM LIJDEN NIET TE VERLENGEN, DAT DAT EEN MOOIE OPTIE/KEUZE MAG ZIJN.

Wie ben ik, om over jou te beslissen of je het wel of niet mag doen? Jij weet als geen ander hoe het voelt, hoe het is, hoe jij lijdt? Anders dan bij dieren kun jij zelf zeggen dat je niet meer verder wilt. Besluit nemen, stappen ondernemen om het op papier te krijgen, om het geregeld te krijgen. Wie ben ik dan om zo’n keuze niet te respecteren… ik weet niet hoe jij je voelt, hoe jij lijdt, of hoe jij tot het besef bent gekomen dat het goed is zo. Er vrede mee hebt, en de mensen om je heen in liefde achterlaat…

Het vergt moed om zo’n beslissing te nemen. Moed, omdat je weet dat je mensen hier moet achterlaten. Moed, omdat je tot op het uur weet wanneer je stoffelijk zal sterven.

In mijn beleving als spiritualist/medium weet ik dat ons leven oneindig is, en we altijd met elkaar en bij elkaar verbonden zullen blijven. Onze ziel leeft voort, en dus verlaat de persoon die sterft alleen het stoffelijk en zal als energie bij ons blijven.

Voor mij is zelfbeschikking hierin geen bezwaar. Onvoorwaardelijk vrije keuze….

 

Bron: De link naar het artikel zelf op Hartgeschreven: Zelfbeschikking Spiritualist

Yvonne Alefs is de beheerder van de pagina Hartgeschreven. Zij maakt ook van elk onderwerp een samensmelting van de diverse blikken die de schrijvers over het onderwerp werpen. De samensmelting van Zelfbeschikking vind je hier: Samensmelting Zelfbeschikking

Bedankt voor het lezen.

Hartegroet,

Gaab

Volgend blog
Vorig blog

Leave a comment


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.